«Έναντι ευτελούς τιμήματος»

Σε εποχές «στεγνές», όπου το κρεβάτι του Προκρούστη και το τραπέζι του Νεκροτομείου πιστοποιούν το ίδιο: Ότι ο ομογενοποιημένος άνθρωπος με αδρανοποιημένη την ψυχή και ευνουχισμένη την προσωπικότητα είναι ήδη «ανύπαρκτος», αλλά καθησυχαστικά ενταγμένος στην κατηγορία των θνητών.

Επανάσταση: δεν έχει τη μορφή της αιματοβαμμένης σύγκρουσης. Η εποχή έχει ανάγκη την επανάσταση όπως την είδαν χρόνια πριν ο Ρήγας Φεραίος και ο Κοραής.

Αντισυστημισμός: καμία σχέση με την αναρχία. Αρνείται απλώς τη διατήρηση στη φορμόλη που είναι αυτό που προσφέρει το σύστημα ως «πολιτικά ορθό» και «κανονικότητα».

Αντίσταση: δεν χρειάζεται να ανέβει κάποιος στο βουνό, δεν χρειάζεται να ζωστεί «τα φυσεκλίκια». Αρκεί να είναι ελεύθερος ο ίδιος από την ανάγκη της αποδοχής και της ένταξης, ανάγκη που οδηγεί στην προδοσία πρώτα του ίδιου του Ανθρώπου, της ψυχής του, και της οντολογικής του υπόστασης.

Ο Φαουστ του Γκαιτε, είναι διαχρονική ανθρώπινη πρόκληση. Εξ άλλου το έργο, που ποτέ δεν ανεβαίνει ολόκληρο, εξετάζει πολλές εκδοχές όπου ο Άνθρωπος προκειμένου να αποφύγει τον θάνατο, προδίνει ο ίδιος την αθανασία του «έναντι του ευτελούς τιμήματος» της αποδοχής και της ένταξης σε θνητά στερεότυπα.

**Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου