Γιατί σταματήσαμε να καλούμε φίλους στο σπίτι;

Έχω μια φίλη που είναι από εκείνους τους ανθρώπους που φωτίζουν έναν χώρο μόλις μπουν κάπου. Είναι καλλιτέχνις, άνθρωπος της παρέας και μέσα σε όλα. Βλέπει το ωραίο παντού και καταφέρνει να το δημιουργεί γύρω της. Ξέρει να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ευπρόσδεκτο

Το σπίτι της μοιάζει πολύ με εκείνη. Είναι γεμάτο χρώμα, αντικείμενα που έχουν ιστορίες να πουν, φυτά και φως. Και είναι πάντα ανοιχτό.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Το σπίτι της αστράφτει.

Κάθε φορά που φεύγω από εκεί, είμαστε γειτόνισσες, και επιστρέφω στο δικό μου, το σπίτι μου μου φαίνεται λίγο πιο σκοτεινό. Λίγο λιγότερο όμορφο. Ευτυχώς αυτή η αίσθηση δεν κρατάει πολύ. Ωστόσο, πολλές φορές ερχόμουν σε αμηχανία να την καλέσω σπίτι μου. Όχι επειδή δεν ήθελα να τη δω. Το αντίθετο. Αλλά πάντα υπήρχε κάτι που έπρεπε να γίνει πρώτα. Μια βιβλιοθήκη που χρειαζόταν ξεσκόνισμα. Ένας καναπές που έδειχνε ζαρωμένος. Μια στοίβα ρούχα που περίμενε να διπλωθεί. Ο σκύλος που δεν είχε κάνει μπάνιο. Η γάτα που δεν είχε χτενιστεί. Τα φύλλα του φίκου που δεν είχαν γυαλιστεί…

Πίστευα ότι αυτό ήταν ένα προσωπικό μου πρόβλημα. Ένιωθα μια αδικαιολόγητη αμηχανία απέναντι σε κάποιον που δεν με είχε κάνει ποτέ να νιώσω ότι με κρίνει. Μέχρι που διάβασα το άρθρο της Τζούλι Μπεκ στο Atlantic και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο έχουμε κάνει το να περνάμε χρόνο με τους άλλους.

Σαλόνια χωρίς επισκέπτες

Η Μπεκ αρχίζει από μια αντίφαση. Περνάμε περισσότερο χρόνο στο σπίτι από ποτέ, αλλά το μοιραζόμαστε όλο και λιγότερο με τους άλλους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το ποσοστό όσων φιλοξενούν ή συμμετέχουν σε κάποια κοινωνική συγκέντρωση μέσα σε μια συνηθισμένη ημέρα έχει μειωθεί κατά 50% τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Την ίδια περίοδο μειώθηκαν οι κοινωνικές επαφές και αυξήθηκε η απομόνωση.

Μένουμε περισσότερο σπίτι, αλλά συναντιόμαστε λιγότερο. Είναι το σπίτι ένα καταφύγιο από τον έξω κόσμο ή ένας χώρος συνάντησης που καλωσορίζει τους άλλους; Στην ιδανική περίπτωση, θα μπορούσε να είναι και τα δύο. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν το σπίτι τους ως ένα ιδιωτικό οχυρό.

Μια στροφή προς την ιδιωτικότητα σημειώθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα, όταν η μπροστινή βεράντα, βασικό χαρακτηριστικό των σπιτιών του 19ου αιώνα, έχασε τη δημοτικότητά της και οι αγοραστές άρχισαν να προτιμούν πιο ιδιωτικούς χώρους, όπως οι αυλές και οι πίσω κήποι. Τελευταία  η αυξανόμενη ζήτηση για συστήματα ασφαλείας, όπως οι κάμερες και οι συναγερμοί, συνέβαλε στο να μοιάζουν τα σπίτια λιγότερο φιλόξενα για τους επισκέπτες. Και κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, πολλοί άνθρωποι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μείνουν στο σπίτι. Μια συνήθεια που όπως φαίνεται παρέμεινε.

Οταν ταυτίζουμε την ξεκούραση με τη μοναξιά

Σύμφωνα με έκθεση της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας(ΑPA), περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς δηλώνουν ότι συχνά ή κατά διαστήματα αισθάνονται απομονωμένοι από τους άλλους. Παράλληλα, αναφέρουν αυξημένα επίπεδα άγχους και ψυχικής πίεσης. Και όταν οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι, η πρώτη δραστηριότητα που συχνά ακυρώνουν είναι μια συνάντηση με φίλους.

Δεν γνωρίζουμε εάν τα ίδια ποσοστά ισχύουν και στη χώρα μας. Είναι όμως δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς εάν κι εμείς έχουμε αρχίσει να κλείνουμε περισσότερο τις πόρτες μας. Κάποτε οι αυλές, τα μπαλκόνια και τα σπίτια ήταν φυσικοί χώροι συνάντησης. Οι φίλοι περνούσαν για λίγο, οι γείτονες έφερναν την κούπα με τον καφέ από το σπίτι τους και περνούσαμε ωραία, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό. Σήμερα οι περισσότεροι συναντιόμαστε έξω ή κανονίζουμε ημέρες πριν ακόμη και έναν απλό καφέ. Έχουμε ξεχάσει ότι κάποιος μπορεί να περάσει από το σπίτι μας χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.

Τα τελευταία χρόνια, η παραμονή στο σπίτι έχει ταυτιστεί με την ξεκούραση. Με την ανάγκη να κλείσουμε την πόρτα πίσω μας και να απομακρυνθούμε για λίγο από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα εικόνες ανθρώπων που απολαμβάνουν τη μοναχικότητά τους, ακυρώνουν σχέδια και περνούν τα βράδια τους στον καναπέ. Το σπίτι παρουσιάζεται ως καταφύγιο από τον έξω κόσμο. Και πράγματι μπορεί να είναι. Όμως είναι και χώρος σύνδεσης.

Σχετικό θέμα: Τα μικρά σπίτια και ο «θάνατος» του καθιστικού δωματίου

Ακόμη και οι πλουσιότεροι άνθρωποι με τα μεγαλύτερα σπίτια δεν φαίνεται να μένουν ανεπηρέαστοι από αυτή την αντίφαση. Σε άρθρο του στο Robb Report, ο δημοσιογράφος Μαρκ Έλγουντ παρατηρεί ότι πολλοί εύποροι ιδιοκτήτες κατοικιών επιλέγουν σχεδιαστικές λύσεις που αποθαρρύνουν τους επισκέπτες. Μεγάλες ιδιωτικές είσοδοι, σπίτια απομονωμένα από τον δρόμο, ακόμη και εξώπορτες χωρίς κουδούνι. Ο Έλγουντ ονόμασε το φαινόμενο Big House Small Welcome Syndrome, που σε ελεύθερη απόδοση θα μπορούσε να περιγραφεί ως «το σύνδρομο του μεγάλου σπιτιού και της κλειστής πόρτας».

Μια επίσκεψη υπερπαραγωγή

Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από εμάς έχουμε μετατρέψει μια επίσκεψη σε μια απαιτητική διαδικασία. Δεν αρκεί να καλέσουμε κάποιον. Πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε την κουζίνα, να τακτοποιήσουμε το σπίτι, να σκεφτούμε τι θα προσφέρουμε, να βεβαιωθούμε ότι όλα βρίσκονται στη θέση τους. Κάπως έτσι η απλή ιδέα μιας συνάντησης μετατρέπεται σε υποχρέωση.

Στην πραγματικότητα η ανάγκη για τελειότητα συχνά δεν αφορά στους καλεσμένους μας, αλλά εμάς τους ίδιους. Στην εικόνα που θέλουμε να παρουσιάσουμε και στον  φόβο της κριτικής.

Ο Τζακ Κινγκ, ιερέας της Αγγλικανικής Εκκλησίας, πριν από χρόνια πρότεινε κάτι που ονόμασε scruffy hospitality (ανεπιτήδευτη φιλοξενία). «Η φιλοξενία δεν είναι επιθεώρηση σπιτιού. Είναι φιλία», έγραψε. Ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ουσία. Όμως για να φτάσουμε εκεί χρειάζεται κάτι που μοιάζει να χάνεται όλο και περισσότερο από τη ζωή μας: ο αυθορμητισμός. Ο Κινγκ παρατηρεί ότι οι ζωές μας έχουν γίνει ασφυκτικά προγραμματισμένες. Ακόμη και ένας καφές συχνά απαιτεί ατελείωτα μηνύματα, συνεννοήσεις και αναζήτηση κοινού χρόνου. Σαν να μην επιτρέπεται πια να προτείνεις σε κάποιον να βρεθείτε εκείνη τη στιγμή. Κι όμως, ίσως οι καλύτερες συναντήσεις να είναι ακριβώς αυτές.

Γιατί όταν καλωσορίζουμε κάποιον στο πραγματικό, καθημερινό και κάπως ασυγύριστο σπίτι μας, του δείχνουμε ότι δεν χρειάζεται να είναι κι εκείνος τέλειος.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ανοιγόμαστε στους άλλους όπως πραγματικά είμαστε.

Ανοίξτε λοιπόν την πόρτα και μην ανησυχείτε τόσο για την ακαταστασία.

Διάβασε όλες τις ειδήσεις μας στο Google
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν:
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος