1 month ago
4
Ο ΠΑΟΚ συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και ο θρύλος του, ο Γιώργος Κούδας, ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων με δηλώσεις του στο tanea.gr.
Ο ΠΑΟΚ συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής. Ένας σύλλογος, 100 χρόνια ιστορίας, επιτυχίες, καλές και κακλές στιγμές, ο κόσμος του, οι δυσκολίες του, τα επιτεύγματά του, οι θρύλοι του. όπου θρύλοι, πόσοι «Μεγαλέξανδροι» υπάρχουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Ένας!
Αυτός είναι φυσικά ο μεγάλος και σπουδαίος Γιώργος Κούδας, ο οποίος μας μίλησε στο tanea.gr για το τι αντιπροσωπεύει ο «Δικέφαλος του Βορρά», τι είναι για εκείνον ο ΠΑΟΚ, το δικό του προσωπικό όνειρο, το παιδικό “Γουέμπλεϊ”, Το αναγκαίο ταξίδι στο Λονδίνο, η γνωριμία με τη Μαρινέλλα και οι κορυφαίες στιγμές του με τους Θεσσαλονικείς.
Μία θρυλική μορφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο τεράστιος Γιώργος Κούδας, με την κάθε του λέξη να… στάζει ποδόσφαιρο. Απολαύστε τον!
«Σημαίνει μία ζωή ΠΑΟΚ. Γιατί τα χρόνια που υπηρέτησα με τον αθλητισμό, δηλαδή εκείνα τα χρόνια, αλλά και ακόμα και σήμερα, η καρδιά μου χτυπάει σε κάθε ενέργεια του ΠΑΟΚ».
«Δεν μπορώ να κάνω συγκρίσεις γιατί άλλα τα χρόνια τα δικά μας, άλλα τα σημερινά. Και σίγουρα εύχομαι τα καλύτερα, και είναι για τα καλύτερα, γιατί έχουμε έναν άνθρωπο που είναι στην ηγεσία αυτή τη στιγμή του ΠΑΟΚ. Μετά από τόσα χρόνια έχει κάνει και έχει προχωρήσει πάρα πολύ και εκείνο που εύχομαι και για τον ΠΑΟΚ και για μένα είναι να φτάσει τουλάχιστον στα 4 με 5 χρόνια που θα γίνει το γήπεδο, που θα κάνει το γήπεδο αυτός ο άνθρωπος. Θα ήθελα να μπορέσω και να είμαι υγιής. Να μπορέσω να είμαι σε αυτά τα εγκαίνια του νέου γηπέδου της Τούμπας, όπως ήμουν, όπως ήμουν το 1958 στα θεμέλια, όταν είχα υπογράψει το πρώτο δελτίο στην ομάδα αυτή.
«Για το μέλλον; Δεν ήξερα τι να συμβεί. Ήταν αυτά που μου προέκυψαν και έκανα, αλλά το ’58 που ήταν στα θεμέλια του ΠΑΟΚ, πήγα και ο μεγάλος τότε, σκάουτερ τους ονομάζουμε σήμερα εκείνης της εποχής, ο Βιλισέφσκι ο Αυστριακός είχε κάνει πολλούς παίκτες που ήταν στο Συντριβάνι η ομάδα, το πρώτο γήπεδο. Και στα θεμέλια του άλλου που πήγα εγώ και υπέγραψα το πρώτο δελτίο, ήταν το 1958.
«Ναι, στα θεμέλια της Τούμπας. Γιατί τελειώνοντας τις προπονήσεις που κάναμε εκείνα, τα παιδάκια, εκείνα τα χρόνια, φεύγοντας βλέπαμε έξω απ’ τα τολ που υπήρχαν τότε, από τους τελευταίους Κωνσταντινουπολίτες που ήρθαν στην Τούμπα, κι ήταν τα τολ. Τέλειωναν τις δουλειές τους κι’ ερχόταν στο γήπεδο να δουλέψουν και λέγανε “ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί”.
«Επειδή ήμασταν, ως συνήθως η Θεσσαλονίκη δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένη και ποδοσφαιρικά και αθλητικά, νομίζω ήταν που κατάφερα σε εκείνα τα χρόνια. Κατάφερα λέω, καταφέρνοντας δηλαδή γιατί όλη η ομάδα, οι 10 συμπαίκτες μου και φέραμε τον πρώτο τίτλο το 1972, το πρώτο Κύπελλο.
«Θυμάμαι πολλά, αλλά δεν πρόλαβα να τα χαρώ, δυστυχώς».
«Γιατί με έναν σοβαρό τραυματισμό που είχα και μου έβγαινε το χέρι και έμπαινε ανά δευτερόλεπτο, ο τότε γιατρός μας ο Παναγιώτης Γιγής ο συγχωρεμένος, είχε κάποιον ο οποίος ζούσε στο Λονδίνο, έκανε επεμβάσεις και μου έκανε αυτή την επέμβαση. Αλλά γύρισα μετά έναν μήνα λόγω κινησιοθεραπείας φυσικοθεραπείας από το Λονδίνο και…
«…και έχασα δυστυχώς γιατί εκείνη τη μέρα… λέω κάποια πράγματα τα οποία φαίνονται δύσκολα να γίνουν αυτά τα χρόνια. Γνώριζα από πολύ μικρή ηλικία, από τα 16 μου χρόνια, λόγω του Γκολεμά, του Τσίντογλου και του Καλογιάννη που ήταν από το παλιό γήπεδο του Σντριβανιού, γνώρισα στα 16 μου 17 χρόνια και μετά την… την ξέρετε; την ξέρετε;».
«Ποια ξέρετε;».
«Όχι, όχι, όχι. Απλά κάνω κάποια πράγματα».
«Λεγότανε Κική Παπαδοπούλου».
«Μαρινέλλα. Ναι. Και από τότε που τη γνώρισα, όποτε ερχόταν Θεσσαλονίκη ή εγώ όταν ξενυχτούσα τα βράδια με την Εθνική και πήγαινα όποτε την έβλεπα. Είχε έρθει μαζί με τον Ζαμπέτα και είχε γίνει αυτή η γιορτή και με έψαχνε και λέει: “ο Κούδας είναι στο Λονδίνο και έχει κάνει μία επέμβαση” και την επόμενη μέρα της γιορτής αυτής με πήρε να μου πει, έψαξε, βρήκε στο ξενοδοχείο που ήμουνα, γιατί είχα κάνει την επέμβαση και με πήρε τηλέφωνο να μου βρει τα παραστατικά».
«Το ’82 με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Πέτρο τον Βαγιόπουλο».
«Είχαμε πάρει δύο Κύπελλα. Το ’82 και το ’74 και το 1975 πήραμε και το πρωτάθλημα».
«Αυτά που βλέπω σήμερα σίγουρα με κάνουν να μην αισθάνομαι όμορφα γιατί υπήρξα και εγώ παιδί και ένα φτωχό παιδί που έπαιζα στις αλάνες και στην πλατεία Διοικητηρίου, που την ονομάζαμε εκείνα τα χρόνια το “Γουέμπλεϊ” βλέποντας τα επίκαιρα στον κινηματογράφο που πήγαινα για να δούμε. Υπήρχε μία αγάπη, δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα. Δηλαδή εγώ ήμουν ΠΑΟΚ, ο άλλος ήταν ΠΑΟΔ, ο άλλος ήταν Ηρακλής, ποτέ δεν μαλώναμε. Παίζαμε στα γήπεδα αυτά και τελείωνε το παιχνίδι και αγκαλιαζόμασταν και φεύγαμε. Ματωμένοι στα γόνατα βέβαια στα χώματα τότε εκείνα τα χρόνια. Και δεν καταλαβαίνω σήμερα γιατί. Και ο οπαδισμός, αλλά και η νεολαία, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και βλέπουμε αυτά τα πράγματα σήμερα και δυστυχώς με θλίβουν εμένα».
«Μια ζωή ολόκληρη που έχω αφοσιωθεί σ’ αυτή την ομάδα και μέχρι σήμερα σε όσα μου δίνονται να προσφέρω για αυτή την ομάδα. Ελπίζω όπως είπα, να ζήσουμε αυτά τα χρόνια που θα γίνει και το όνειρό μου το τελευταίο, να δω το γήπεδο αυτό μετά από 3-4 χρόνια στη Νέα Τούμπα».
«Ευχαριστώ πάρα πολύ!»
Greek (GR) · 
English (US) ·