Πόλεμος κατά του Πολέμου

Δυσφόρησαν και ο αρχηγός του ντόπιου καθεστώτος και αρκετοί υπουργοί του με τη στάση του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ. Γιατί άραγε; Μα γιατί έκανε το αυτονόητο.

Πήρε θέση κατά του πολέμου. Επιλογή που ενόχλησε σφόδρα και τον πρόεδρο των Η.Π.Α Τραμπ και τον ακροδεξιό πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου.

Αυτονόητο γι' αυτόν και για κάθε πολίτη, που δεν θαυμάζει τον ασυνάρτητο και επικίνδυνο Τραμπ και την φιλοπόλεμη ομάδα που διοικεί το Ισραήλ και το έχει μετατρέψει σ' ένα μιλιταριστικό κράτος.

Ωστόσο ήταν αγκάθι για τους προβλέψιμους και δεδομένους συμμάχους του διδύμου το οποίο ξεκίνησε τη σύρραξη στην περιοχή επικαλούμενο το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και προβάλλοντας την ανάγκη για προληπτικά στρατιωτικά χτυπήματα προκειμένου να προστατευθούν οι γειτονικές χώρες (δηλαδή το Ισραήλ), να επιστρέψει η δημοκρατία (αυτή του γιου του Σάχη;) και να καταργηθεί το δεσποτικό σύστημα των μουλάδων.

Ο Σάντσεθ μέχρι τώρα (ας κρατάμε πάντως μικρό καλάθι), χωρίς να στηρίζει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, με την απόφαση του σώζει και την τιμή της Ευρώπης και την τιμή της σοσιαλδημοκρατίας.

Της παράταξης που σε ορισμένες περιπτώσεις και στο παρελθόν και στην παρούσα φάση θυμίζει τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν συναγωνιζόταν την αστική τάξη της Γερμανίας στο άθλημα του εθνικισμού και του κίβδηλου πατριωτισμού. Εκείνη τη μακρινή εποχή το αντιπολεμικό κίνημα είχε υιοθετήσει το σύνθημα «Πόλεμος κατά του Πολέμου». Είναι επίκαιρο.