Προ και Μετά… Κατρούγκαλου

«Εκκρεμότητα κοινωνικής αδικίας 10 ετών», χαρακτήρισε προ ημερών η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, το πρόβλημα που υπήρχε με τις συντάξεις χηρείας.

Ένα πρόβλημα που είχε εντοπιστεί ήδη από την εφαρμογή του «νόμου Κατρούγκαλου» (ν. 4387/16) και τώρα, μία δεκαετία μετά, τακτοποιήθηκε. Μόνο που το αρμόδιο υπουργείο «ξέχασε» ότι υπάρχουν δικαιούχοι σύνταξης χηρείας που βρίσκονται σε αυτή τη δυσμενή θέση πριν από τον «νόμο Κατρούγκαλου»…

Ας δούμε όμως πρώτα, για να είμαστε δίκαιοι, τι διορθώνεται με τη συγκεκριμένη διάταξη:

• Διατηρείται, εφεξής, η κύρια σύνταξη χηρείας στο 70% του ποσού που λάμβανε ο / η σύζυγος που απεβίωσε. Δεν μειώνεται στο 35% μετά την πάροδο τριών ετών. Όσοι υπέστησαν την περικοπή, περίπου 8.500, θα διαπιστώσουν από το τέλος Αυγούστου ανάλογη αύξηση. Δεν θα λάβουν, όμως, αναδρομικά…
• Δεν θα υποστούν ανάλογες περικοπές της παροχής τους, από το 70% στο 35%, περισσότερες από 75 χιλ. οικογένειες, που θα έπρεπε και γι’ αυτές να είχε εφαρμοστεί η συγκεκριμένη, επονείδιστη, διάταξη.
• Δεν θα χάσουν τη μία από τις δύο εθνικές συντάξεις (τμήμα της κύριας σύνταξης) που λαμβάνουν περισσότεροι από 122 χιλ. δικαιούχοι. Ουσιαστικά  δεν θα εφαρμοστεί η «εγκύκλιος Τσακλόγλου» που έδινε ανάλογη ερμηνεία σε παλαιότερη διάταξη νόμου.

Όλα αυτά, όμως, αφορούν δικαιούχους μετά το «νόμο Κατρούγκαλου». Ας δούμε τι συμβαίνει και για όσους ανήκουν σε εκείνους που έχασαν τον άνθρωπό τους «προ νόμου Κατρούγκαλου»:

«Επαναφέρουν στη μνήμη μου όλες εκείνες τις τραγικές στιγμές που έζησα όταν έχασα το σύζυγό μου», υπογραμμίζει (εμφανώς συγκινημένη), η κυρία Α.Κ. που επικοινώνησε με τη «Ν» και δήλωσε ότι βιώνει μια ατελείωτη αδικία, εδώ και μία δεκαετία. Είχε την ατυχία να χάσει τον σύζυγό της, από ανακοπή καρδιάς. Έτσι, ξαφνικά, η ζωή της άλλαξε οριστικά τον Μάρτιο του 2016. Δύο μήνες πριν από τον «νόμο Κατρούγκαλου». Διπλά άτυχη…

Βλέπετε από αυτή τη χρονολογική «ατυχία» ενός τραγικού συμβάντος, η συγκεκριμένη χήρα υποχρεώθηκε να λαμβάνει μόλις το 20% της σύνταξης του συζύγου της που απεβίωσε. Πρακτικά, το ποσοστό αυτό μεταφράζεται (για την περίπτωσή της) σε 156 ευρώ, μόλις! Ο «νόμος Κατρούγκαλου» δεν ασχολήθηκε μαζί της. Ούτε η πρώτη ασφαλιστική μεταρρύθμιση της σημερινής κυβέρνησης που έγινε το 2019. Ούτε όμως και η «ρύθμιση Κεραμέως» που ήρθε μία δεκαετία αργότερα, τον Ιούλιο του 2026.

Όσοι έχασαν τον άνθρωπό τους, πριν από το «νόμο Κατρούγκαλου» μάλλον ξεχάστηκαν από τη σημερινή κυβέρνηση. Μάλλον δεν χωρούσαν στην παρέμβαση που έγινε και η οποία κοστολογείται στα 48,4 εκατ. ευρώ ετησίως!

Όσοι έχασαν τον άνθρωπό τους πριν από τον «νόμο Κατρούγκαλου», δεν θα τύχουν ανάλογης αναπροσαρμογής. Αυτοί, που είναι αρκετές χιλιάδες, είναι οι πολλαπλά άτυχοι μιας τόσο θλιβερής ιστορίας. Έχασαν το στήριγμά τους,  υπέστησαν δραματική μείωση στο εισόδημά τους και δεν έχουν, έως τώρα, καμία τύχη να λάβουν κάποια αύξηση στη σύνταξή τους.

Μόνο δικαστικά μπορούν θεωρητικά να διεκδικήσουν ισονομία. Αν δικαιωθούν ποτέ. Ίσως, μετά θάνατον.

Το καθεστώς της καταβολής των συντάξεων χηρείας στην Ελλάδα είναι πραγματικά ντροπιαστικό για την ελληνική Πολιτεία, αλλά και την κοινωνία,  γενικότερα. Οι χήροι και οι χήρες ζουν ανάμεσά μας. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ίσως είναι συγγενείς μας. Οφείλουν τον σεβασμό μας. Αντέχουν τα χρόνια της μοναξιάς, που τους επιφύλασσε η ζωή, αγόγγυστα. Ένα δικό τους, προσωπικό μαρτύριο. Είναι κρίμα, η ίδια η Πολιτεία να τους επιβάλλει ένα πρόσθετο μαρτύριο: Αυτό της κατάφωρης αδικίας, ως προς το ποσό που θα’ πρεπε να λάβουν ως σύνταξη χηρείας. Και όλα αυτά, επειδή ο άνθρωπός τους απεβίωσε «πριν από τον Νόμο Κατρούγκαλου». Θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν ήταν απίστευτα τραγικό.