Στοίχημα οι λαϊκές συνοικίες για ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ

Πριν από την εμφάνιση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα στο προσκήνιο, οι στόχοι του ΠΑΣΟΚ για την Αττική ήταν υψηλοί: είχαν παρατηρήσει πως ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων του ενιαίου, κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, μετά και τον τρόπο που έγινε η αλλαγή σκυτάλης από τον Στέφανο Κασσελάκη στον Σωκράτη Φάμελλο (με το σημαδιακό «συνέδριο στο μπουζουξίδικο»), στρέφονταν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σχεδόν αναπόφευκτα. Και γνώριζαν πως μια τέτοια επιλογή, έστω κι αν γινόταν εξ ανάγκης πάνω από την κάλπη, θα αύξανε το πανελλαδικό αποτύπωμα του κόμματος.

Η «μαύρη τρύπα», ωστόσο, δεν έκλεισε αρκετά όσο το ΠΑΣΟΚ «έπαιζε» μόνο του στον προοδευτικό χώρο. Η φημολογία για την επανενεργοποίηση Τσίπρα άρχισε τη μεταστροφή – οι νεοφερμένοι, που δήλωναν στις δημοσκοπήσεις πως στρέφονται στο ΠΑΣΟΚ, επανέρχονταν στη δεξαμενή των αναποφάσιστων ή απαντούσαν «Αλλο», περιμένοντας την κίνηση του πρώην πρωθυπουργού.

Οι μεγαλύτερες τέτοιες τάσεις εμφανίστηκαν στις Περιφέρειες με μεγάλες λαϊκές γειτονιές, όπως ο Δυτικός Τομέας της Β’ Αθήνας και η Β’ Πειραιά. Και, όταν εγένετο Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, αυτά τα ακροατήρια δήλωσαν εκεί τη στήριξή τους, εξού και η άμεση εμφάνιση του εγχειρήματος Τσίπρα σε ποσοστά που τον φέρνουν στη δεύτερη θέση και οφείλονται κυρίως στην απήχηση του προσώπου στα αστικά κέντρα.

Η Αττική παραμένει στοίχημα και για τους δύο βασικούς εκπροσώπους του προοδευτικού χώρου. Η ΕΛΑΣ δείχνει να έχει ανακτήσει τις δυνάμεις που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023, όμως έχει ακόμα πρόβλημα να απευθυνθεί και να πείσει ευρύτερα μεσοστρώματα, στα οποία παραμένει δυνατή η ανάμνηση του αποτυπώματος της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου – και αυτός θεωρείται πως είναι και ένας από τους λόγους της ιδεολογικής μετατόπισης της Αμαλίας προς το κέντρο, που αποτυπώθηκε πρόσφατα με τη στάση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη μη κατάργηση του «νόμου Πιερρακάκη» για τα παραρτήματα των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αυτό που επιδιώκει η ΕΛΑΣ είναι να αποτυπωθεί στην Αττική ως ο βασικός «φορέας αντιμητσοτακισμού», γι’ αυτό και παίζει με «κεντρική επικοινωνία», βασισμένη στο πρόσωπο του Τσίπρα.

Μεγάλο ρόλο για το εύρος της απήχησης του νέου φορέα θα διαδραματίσουν, πάντως, και τα ψηφοδέλτια του κόμματος και η συνύπαρξη των νέων προσώπων που έχει βγάλει μπροστά ο πρώην πρωθυπουργός με ενδεχόμενα πρόσωπα από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά που θα ενσωματωθούν στην προσπάθεια – επειδή ακριβώς η «κεντρική επικοινωνία» είναι σημαντική στην Αττική, ο τρόπος, αλλά και το ποσοστό, στο οποίο αυτό θα συμβεί θεωρείται πως παίζει κομβικό ρόλο για το τελικό αποτέλεσμα της κάλπης.

Στο ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, βρίσκονται να τρέχουν για να καλύψουν τον χαμένο χρόνο. Και το κάνουν έχοντας δημιουργήσει ομάδες εργασίας ανά Περιφέρεια, στις οποίες συμμετέχουν πρόσωπα από όλο το εσωκομματικό φάσμα του κόμματος – οι οποίες πραγματοποιούν τακτικές συνεδριάσεις μέσα στο καλοκαίρι και καταρτίζουν το πλάνο απεύθυνσης του κόμματος από το φθινόπωρο και έως την κάλπη, γνωρίζοντας πως δεν έχουν το πλεονέκτημα των κινήσεων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι εκεί όπου η ΕΛΑΣ κερδίζει (στις λαϊκές συνοικίες), αλλά και στους ψηφοφόρους που ψηφίζουν με κριτήριο οικονομικό και τα τελευταία χρόνια τάσσονται υπέρ της ΝΔ. Και στην περίπτωση της Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, το βάρος πέφτει στις προσωπικότητες που αναλαμβάνουν να σηκώσουν το βάρος της προσπάθειας (στην Αττική πολιτεύονται σχεδόν όλοι οι εσωκομματικοί πόλοι), αλλά και στο κεντρικό επικοινωνιακό μήνυμα.

Το μεγαλύτερο ατού για το ΠΑΣΟΚ είναι πως αποτελεί μια «ασφαλής επιλογή» για έναν προοδευτικό ψηφοφόρο, με πρόγραμμα διακυβέρνησης καταρτισμένο από πρόσωπα με εμπειρία, που ξεδιπλώνεται σταδιακά αυτό το διάστημα – την επόμενη μέρα των εκλογών, με άλλα λόγια, για τους ψηφοφόρους ο «ήλιος θα ανατείλει από την ανατολή», μια ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ δεν δημιουργεί φόβο ή ανασφάλεια για το μέλλον. Και, στον χώρο του προοδευτικού κέντρου, είναι το μοναδικό κόμμα πλην της ΝΔ που εξακολουθεί να έχει απήχηση, ελπίζοντας πως μπορεί να κερδίσει δυσαρεστημένους με τη στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε ζητήματα ευαίσθητα, όπως η διαφθορά και το κράτος δικαίου.