Τα τάματα στον Πόντο: Όταν η πίστη γινόταν υπόσχεση και η ελπίδα έπαιρνε το δρόμο για τη Σουμελά

Η πίστη, για τον άνθρωπο, δεν ήταν ποτέ μόνο μια στιγμή προσευχής μέσα στον ναό. Ήταν παρούσα στις χαρές και στις δυσκολίες της ζωής, στις μεγάλες γιορτές αλλά και στις πιο προσωπικές στιγμές αγωνίας, όταν η ελπίδα γινόταν η δύναμη που κρατούσε τον άνθρωπο όρθιο.

Κι όταν η δοκιμασία περνούσε, η ευγνωμοσύνη έβρισκε συχνά τον δικό της τρόπο να εκφραστεί. Το τάμα, για τους πιστούς, θα μπορούσε να είναι ένα προσκύνημα, ένα κερί, μια προσφορά ή μια πράξη ευχαριστίας.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν ανέκαθεν μια προσωπική σχέση με το Θείο. Και για τους Ποντίους, αυτή η σχέση συνδέθηκε βαθιά με τους ιερούς τόπους, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της αλησμόνητης πατρίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο pontosnews.gr