Έντυπη Έκδοση - Οικονομία
«Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 17% και στη χώρα σας 66,8%. Αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχει πρόβλημα» λέει η οικονομική σύμβουλος στο βρετανικό Κέντρο Οικονομικών και Επιχειρηματικών Ερευνών
Είναι από τους πιο επιφανείς οικονομολόγους της Βρετανίας. Διετέλεσε διευθύντρια της Οικονομικής Υπηρεσίας της βρετανικής κυβέρνησης από το 2007 έως το 2010. Και τυγχάνει να είναι Ελληνίδα: η Βίκυ Πράις, γεννήθηκε – με το όνομα Βασιλική Κουρμούζη – το 1952 στην Αθήνα. Σε ηλικία 17 ετών, μετανάστευσε στο Λονδίνο για να σπουδάσει στη London School of Economics. Σήμερα είναι επικεφαλής οικονομική σύμβουλος στο βρετανικό Κέντρο Οικονομικών και Επιχειρηματικών Ερευνών (CEBR), επισκέπτρια καθηγήτρια στο King’s College και εταίρος της βρετανικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών.
Μιλώντας στα «ΝΕΑ», με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Mismanaged Decline» (που συνέγραψε με τον οικονομολόγο Αντι Ρος), εξηγεί γιατί η δεύτερη θητεία του Τραμπ αύξησε τις ανισότητες, υποστηρίζει ότι έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη, αν δεν επιδείξει ευελιξία, κινδυνεύει να γίνει πιο φτωχή και πιο ασταθής, αναλύει γιατί το Brexit ήταν «ηλιθιότητα» και προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος για την ελληνική οικονομία δεν έχει παρέλθει.
Δεν λένε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις την κατάσταση από μέσα. Οι πολιτικοί πρέπει να πείσουν τον επιχειρηματικό κόσμο και τους πολίτες να ομονοήσουν σε ένα αφήγημα. Αν απλώς τους υποσχεθούν ότι όλα θα είναι τέλεια στο μέλλον, τότε είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν.
Είναι ένα καλό παράδειγμα του πώς οι πολιτικοί δίνουν υποσχέσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν. Προκειμένου να έρθουν στην εξουσία, υπόσχονται ότι δεν θα αυξήσουν τους φόρους, αλλά όταν γίνονται κυβέρνηση «ανακαλύπτουν» ένα μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο όλοι γνωρίζαμε από πριν.
Οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι το Brexit δεν τους ωφέλησε καθόλου. Υπάρχει η γενική παραδοχή ότι πρέπει να αποκτήσουμε στενότερη σχέση με την ΕΕ, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να συμβεί με τον Φάρατζ. Η κατάσταση είναι οδυνηρή για πολλές επιχειρήσεις. Αν θέλουμε ανάπτυξη, είναι προφανές ότι πρέπει να επαναπροσεγγίσουμε την Ευρώπη.
Στην πραγματικότητα, οι μετανάστες από την ΕΕ ήταν το μόνο κομμάτι του πληθυσμού που συνέβαλε θετικά στη βρετανική οικονομία! Ηταν νέοι, είχαν δεξιότητες και βοηθούσαν τις επιχειρήσεις να επεκταθούν. Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Οι εταιρείες που θέλουν να φέρουν εργαζομένους από το εξωτερικό για να κάνουν τη δουλειά που έκαναν οι Ευρωπαίοι, πρέπει να πληρώσουν για την έκδοση βίζας. Δεν έχουμε τους εργαζομένους που χρειαζόμαστε.
Η επιβολή δασμών με τον τρόπο που γίνεται, ιδίως κατά τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, έχει προκαλέσει στρεβλώσεις στο εμπόριο, αυξάνοντας τις ανισότητες. Δείτε το ρεκόρ εμπορικού πλεονάσματος που καταγράφει η Κίνα. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει την εμπιστοσύνη μας σε συγκεκριμένες πολιτικές και σε νομίσματα όπως το δολάριο και, ταυτόχρονα, μας κάνει να αναθεωρήσουμε τις σχέσεις μας με ορισμένες χώρες.
Είναι αλήθεια ότι η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τις ΗΠΑ είναι πολύ μικρότερη από ό,τι στο παρελθόν. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής ισχύος συγκεντρώνεται πλέον μακριά από την Ευρώπη: στις ΗΠΑ και την Κίνα. Γι’ αυτό η ΕΕ προσπαθεί να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, να καταστήσει το ευρώ «διεθνές» νόμισμα και να αυξήσει τις επενδύσεις σε τομείς όπως η τεχνολογία, όπου υστερεί σημαντικά.
Ναι, και νομίζω ότι πρέπει να επανεξετάσουμε κάποια πράγματα. Βλέπουμε, για παράδειγμα, πόσο αργά κινούμαστε στην άμυνα, όπου υποτίθεται ότι έπρεπε να επενδύσουμε πολλά χρήματα, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ αναθεωρούν τις σφαίρες επιρροής τους. Το πρόβλημα είναι η αβεβαιότητα. Από την πλευρά της Ευρώπης, απαιτείται περισσότερη συνεργασία και ευελιξία.
Η Ελλάδα θεωρούνταν ανέκαθεν το κακό παιδί της Ευρώπης. Αυτό δεν ισχύει πλέον. Η παρούσα κυβέρνηση κατάφερε να δώσει την εικόνα μιας σταθερότητας στην οικονομία. Το αν οι κάτοικοι της χώρας αισθάνονται ότι ζουν καλύτερα, είναι σχετικό. Με ανησυχεί αρκετά ο δείκτης της Eurostat για την υποκειμενική φτώχεια. Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 17%. Στην Ελλάδα, το ποσοστό ανέρχεται στο 66,8%. Αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχει πρόβλημα. Τα λάθη που έγιναν στην κρίση – όχι απαραίτητα από την Ελλάδα – έχουν αφήσει ισχυρό αντίκτυπο στην ανάπτυξη, την παραγωγικότητα και την ευημερία των πολιτών. Ο κίνδυνος δεν έχει παρέλθει.

8 months ago
9



Greek (GR) ·
English (US) ·